Adios Mexico en Goodbye Belize - Reisverslag uit San Ignacio, Belize van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu Adios Mexico en Goodbye Belize - Reisverslag uit San Ignacio, Belize van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

Adios Mexico en Goodbye Belize

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

07 Januari 2016 | Belize, San Ignacio

De 2 weken vakantie in Tulum waren zo om, Maya ruïne bekijken, cenote bezoeken, natuurpark rondvaren, strand, zon, terrasjes, Kerst en Nieuwjaar vieren en vooral veel biertjes/cocktails en daags erna uitslapen.
Het was wel even wennen om 3 januari weer aan het werk te moeten ;-). Deze laatste paar ritjes door Mexico waren vrij saai: links en rechts een uitzicht van een paar meter op struikgewas en dat kilometers lang over kaarsrechte wegen. De stadjes zijn idem nietszeggend (Felipe Castillo Puerto, 3-1-2016 Afstand: 96 km Hoogte: 50m), (Bacalar, 4-1-2016 Afstand: 116 km Hoogte: 60m), hoewel Bacalar wel een aardig middeleeuws Spaans fort aan het meer heeft liggen.
Dan is het tijd om na 4 maanden afscheid van Mexico te nemen: een groot land met veel variatie in natuur, vriendelijke en luidruchtige mensen, heerlijk eten, interessante geschiedenis, prachtige ruïnes en dan heb ik nog heleboel vergeten te noemen. Wat mij betreft een aanrader om op vakantie te gaan.
De grensovergang is bij Chetumal na eerst een stukje belastingvrij reservaat (Subterniente Lopez) dat ik overigens zorgvuldig vermijd in de angst voor nog meer spullen. In Tulum heeft Jellie al een lading fiets/kampeerspullen meegebracht (buitenbanden, naafolie, remblokken, tentstokken, een e-reader en 2 kg Jelliebars). Weliswaar heeft ze nog een jasje en de tarp (achteraf toch wel jammer) mee teruggenomen maar uiteindelijk ben ik weer een aantal kilo zwaarder. En mijn bagage ook. De grensovergang gaat zonder problemen al mag er geen voedsel mee en moet ik het appeltje ter plaatse opeten, de Jelliebars smokkel ik wel nog mee. Belize start met een “hoofdweg” van leem en kuilen die later dan toch in asfalt overgaat en onderweg is nu meer te zien zoals de dorpjes met hun leuke gekleurde houten huisjes. Een aantal ervan zijn op palen gebouwd en veel ervan voorzien van een gazonnetje wat het meteen een vriendelijkere verzorgder uiterlijk geeft. Waarschijnlijk allemaal door de Angelsaksische invloed, Belize was lang een Britse kolonie en ze spreken er over het algemeen Engels. Qua natuur valt er ook meer te genieten dan het struikgewas in Yucatan: akkerlanden, moerassen en palmen afgewisseld met bos en gras. In tegenstelling tot het vriendelijk ogende platteland doen de steden me wat onguur aan. Orange-Walk is een smoezelige stad en de mensen zijn er ook minder vriendelijk en soms opdringeriger dan in Mexico. De Belize dollar is gekoppeld aan de US-dollar (50%) en dat maakt alles een stuk duurder zoals ik ook merk aan de hotels. Na enig zoeken vind ik een wat sleezy ding: Lucys Guesthouse. De gemeenschappelijke “bathroom” zijn 3 bakstenen muurtjes (nog geen plafondje), met een niet te sluiten gammele deur, met daarin een kapot toilet en alle poetspullen in de “douche”, een eufemisme voor een straal koud water uit een slang. Na deze heerlijke douche tref ik op de gang een vertwijfeld rondkijkende Carribeaan die de receptionist zocht. De nood was hoog begreep ik want hij vroeg of ik geen condoom voor hem te leen had. Gelukkig kwam er net iemand van de receptie en ik zag op de deur het papiertje “Viagra 10$” geplakt, dus hij heeft vast nog een plezierige avond gehad. (5-1-2016 Afstand: 96 km Hoogte: 125 m)
Opstaan is nog steeds een crime voor mij, zeker na de 2 weken lamzakken in Tulum. Na twaalf uur slapen (dwars door de wekker) is het al 11 uur voor ik weg ben uit deze hoerenkast. De conditie is echter onverwacht goed en onderweg haal ik Parker in, een jonge baardige Amerikaan die van Colorado via Vancouver-Belize naar Chili wil en onderweg een sociaal kritisch boek wil schrijven. Ik hoop dat dit sneller gaat dan zijn fiets tempo. Overigens had ik net na Tulum al 2 meiden uit Canada ingehaald en in Orange Walk 3 Duitsers ontmoet die vanuit Duitsland over IJsland naar Olympische Spelen in Rio de Janeiro fietsen, genaamd “het Trio4Rio”. Leuk! In Mexico heb ik in vier maanden maar 3 fietsers gesproken en nu in ‘n paar dagen dubbel zoveel. De route wordt steeds leuker met open uitzichten, palmbomen, dorpjes en kom ik langs een strak bijgehouden natuurpark. Er lopen verschillende exotische dieren voor mijn voeten (zoals een soort kleine tapir) en ik mag er kamperen, super! In de cabins blijken nog een groep biologie studenten met twee professoren te verblijven die op veldonderzoek naar vogels en vleermuizen zijn. Naast m’n tentje hangt een aantal netten waar ze ’s nachts vleermuizen vangen die ze dan in het restaurant (!) onderzoeken en karakteriseren. De professoren nodigen me daarbij uit en ik krijg een gratis en boeiend college over de kleine diertjes. De hier gevangen soorten eten fruit of nectar en de prof voert er eentje via een pipetje met nectar wat hij met zijn lange tong opsabbelt. Ik mag ze even vasthouden en ze voelen verrassend zacht en teer aan. De profs en studenten vinden de fietsreis weer apart dus we hebben veel leuke gesprekken die avond in het Tropical Education Center. (6-1-2016 Afstand: 110 km Hoogte: 50 m)
Het landschap wordt stilaan glooiender en ik waan me op momenten zelfs een beetje in Zuid Limburg. Bij de lunchstop in een restaurantje zoek ik op internet een goede slaapplek voor 25km in San Ignacio en Hostal Mankai lijkt me absoluut de beste keus. Net als ik weer op weg ben stopt er een tegemoetkomende auto en de man geeft me snel een visitekaartje waar ik volgens hem moet overnachten: de eigenaar van Mankai! Niet te geloven zo’n toeval weer. Het hostal is overigens een uitstekend keus en het stadje wat toeristisch maar aardig. ’s Avonds opnieuw plannen waar ik komende zondag op een plek met internet kan zijn. Voor de lokale TV in Helden is er namelijk een talkshow (de Proos) waarvoor Marc Martens me had gevraagd. De bedoeling is om via Skype live mee te praten als verrassing voor moeder, die van niets weet en die ze met een voorwendsel in de zaal hebben gelokt. Daarvoor leek Tikal voor mij de beste plek op mijn route. Leek……
(7-1-2016 Afstand: 68 km Hoogte: 380 m)

  • 27 Januari 2016 - 08:56

    Moedr:

    Heerlijk om weer je verhaal te lezen .
    Ja , DE Proos . Dat ging mis Ik schrok me lam toen ze Marcel Tijdnk op `t scherm wilde laten zien . Jammer...Ze hebben je wel heel even gezien ,MET BAARD...
    Maar ik ben heel blij dat `t je goed gaat . Veel succes ,
    Moeder.

  • 27 Januari 2016 - 14:33

    Gerard De Kok:

    Mooi vehaal. Toen ik het las dacht ik aan onze Frans, die minder prettige herinneringen aan Belize bewaart. Hij is er vlakbij z' n hotel in Belize stad bijna beroofd. Het liep gelukkig goed af, doordat hij z 'n geld bewaarde in een zakje onderin de binnenkant van zijn broekspijp.!! Goetjes en mooie reis verder.

  • 29 Januari 2016 - 22:32

    Gijs Van Soest :

    Hoi Marcel, wat fijn um te laeze det 't good mit dich geit . Sjoën Helje Dôrp , makt zich langzaam op vur de vastelaovend . De receptie steit vur de deur en dan die sjoëne daag . We zulle det vertrouwde gesmikde gezicht van dich misse dit jaor . Mer ich bin d'r vast van overtuugd , des dich as echte Dôrper Kuus wel ins efkes aan Dôrp dinks mit dees daag . Nogmaals , 't geit dich good en ich kiek wer oet nao dien volgend bericht . Groetjes , van oet 'n gael blauw gekleurd "Sjoën Helje Dôrp .

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Belize, San Ignacio

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 969
Totaal aantal bezoekers 234132

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: