El Salvador: hitte, wind en lekke banden - Reisverslag uit San Miquel, El Salvador van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu El Salvador: hitte, wind en lekke banden - Reisverslag uit San Miquel, El Salvador van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

El Salvador: hitte, wind en lekke banden

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

17 Februari 2016 | El Salvador, San Miquel

Na twee weken school ben ik weer aan een paar maanden vakantie toe ;-). Toch moet ik zeggen dat Antigua me geweldig is bevallen. De weg naar de kust gaat precies tussen de 2 vulkanen (Agua en Fuego) door met spectaculaire uitzichten en nog steeds het spuwen en rommelen van de Fuego op de achtergrond. De wind is plotseling ook erg spectaculair geworden en ik word letterlijk van de berg afgeblazen. Ach, zo lang het nog rugwind is dacht ik toen nog, de onnozelaar. Halverwege de dag komt ie van de zijkant en wordt mijn fietsje door de rukwinden enkele keren op een haar na van de weg afgeblazen. Als ik ‘m later even parkeer gebeurt dat dan ook daadwerkelijk. Alweer mijn spiegeltje lijmen. De route loopt langs een rij wat kleiner wordende vulkanen. Het schiet lekker op en bij Gaborro (een kruispunt in het niks) is een weinig bijzonder hotelletje. Het enige opmerkelijke is dat het water van de closetpot continu doorloopt maar ondanks mijn waarschuwing schijnt het niemand iets te schelen.
(10-2-2016 Afstand: 125 km Hoogte: 500 m)
’s Ochtends blijkt de schade dan toch groter dan gedacht. Mijn hele kamer staat onder water en er loopt een stroom via de voordeur naar buiten. Gelukkig had ik uit voorzorg al alle bagage op het andere bed gelegd, maar de eigenaar staat er een beetje beteuterd bij te kijken. Tja, luisteren he. Sinds een paar weken ben ik al verkouden, maar het is dan ook rond/na de carnavalsdagen dus waarom zou het dit jaar anders zijn dan de vorige 40 keer. De wind komt nu zijdelings van voren en bij flinke vlagen kom ik nauwelijks vooruit. Na een tijdje komt de grens dan toch in zicht, duidelijk te zien aan de kilometers lange file van vrachtwagens die overigens iedere honderd meter worden bewaakt door een militair/agent met een geweer, zoals ook alle winkels rond de grens een bewaker met shot-gun hebben. Het zal wel ergens voor nodig zijn. De grensovergang gaat overigens soepel, een bord vermeld dat El Salvador het land van de glimlach is (ben benieuwd) en na kilometers wind-in knuren is er in het havenstadje Acajutla een hotel aan het strand, met overigens een onthutsend smerig toilet dat met stip in de top tien met “vadsigste baňo’s” komt. De zonsondergang in zee vanaf het terras maakt veel goed. (11-2-2016 Afstand: 70 km Hoogte: 250 m)
Vandaag verwachtte ik een makkie langs het strand maar de hitte (35+C), harde wind, onverwachte hellingen en verkoudheid maken dat ik het na zestig kilometer wel welletjes vind en een surfers hostel in Zonte opzoek. (12-2-2016 Afstand: 68 km Hoogte: 580 m). Na 12 uur slapen ben ik zowaar om 8 uur al op de fiets. Uiteraard weer bloedheet en wind-in dus tussen de middag besluit ik maar eens siësta te nemen want ik kom ’s morgens haast het bed niet uit. Lekker uitgerust gaat t verder tot ik een lekke achterband bemerk en daarna de voorband ook nog eens. Shit. Een groepje El Salvadoranen biedt onmiddellijk hulp aan en voor ik het weet is alle werk en gereedschap uit mijn handen genomen en zijn de mannen bijzonder enthousiast maar ook even ondeskundig onderdelen los aan het schroeven en de banden aan het plakken. Eerst sta ik er wat onrustig omheen te huppen maar als er met schroevendraaiers wordt gestoken neem ik toch maar snel de regie over. De achterband hadden ze al weggeflikkerd (want had 3 gaatjes en plakt niet, ja gek he over en natte band solutie smeren) en kan ik nog net redden. Gelukkig want ik heb maar 1 reserveband en deze maat is in Centraal Amerika nauwelijks te krijgen, Bovendien zijn al mijn bandenplakkers nu op. Ook vandaag kom ik niet zover als ik wil dus maar een hotelletje in Zecatecoluca (onuitspreekbaar) met een zwembadje (heerlijk!) genomen. (13-2-2016 Afstand: 75 km Hoogte: 175 m). Een dag later met veel wind en hitte nu wel in Usulutlan (ook al zo’n tongbreker) aangekomen (14-2-2016 Afstand: 62 km Hoogte: 105 m) waar ik weer niet voor tien uur uit mijn nest kan komen. Het ritje naar San Miguel is gelukkig kort en daar wil ik even een dagje bijkomen. Onderweg haalt me een Salvadoriaan in die me uitnodigt om bij hem te overnachten, hij blijkt bij de Warmshowers te zijn maar woont helaas de verkeerde richting op. En verrek 20km verder stopt weer een truck, nu met Jose die idem aan dat zelfde kustplaatsje een overnachting aanbiedt. Achteraf gezien een beter plan maar nu ga ik landinwaarts naar San Miguel en boek in een soort ‘auto hotel’ (Hotel Brasil, mensen blijf er weg) waar me $12 (El Salvador heeft dollars) voor deze overnachting wordt gevraagd. (15-2-2016 Afstand: 60 km Hoogte: 145 m)
’s Ochtends om 8 belt de hotelhulp me al uit bed voor het geld van de volgende dag. Nou ja nu ben ik tenminste op tijd eruit om een dagje de stad te bezichtigen (valt zwaar tegen) en een reserveband van 28” te scoren (niet te verkrijgen deze maat). Bij terugkomst lijkt een extra bandje wel nuttig want ik heb alweer een lekke achterband. Nu eens flink de tijd genomen om binnen- en buitenband goed te checken (er zat een ijzerdraadje in) en netjes te plakken. ’s Avonds wordt me godmiljaar weer $12 gevraagd en na een lang en onduidelijk Spaans gesprek waar ook de manager bij wordt gehaald blijkt men hier per dagdeel af te rekenen ipv per dag. Dat schijnt bij deze ‘auto hotels’ wel vaker zo te zijn, soms zelf per 3 uur (voor de vluggertjes). Als ze dat echter nergens duidelijk zeggen/schrijven verrek ik dat te betalen. Om niet om middernacht op straat geflikkerd te worden deel ik dan toch maar het bedrag fifty-fifty met de baas. Voor zover mijn overnachtingen in deze semi-bordelen en mijn principes.

  • 26 Februari 2016 - 10:38

    Loes:

    Nu al zo moordend heet en het is pas eind februari. Het is toch de bedoeling dat het koeler gaat worden naar het zuiden?


  • 26 Februari 2016 - 18:35

    Moeder:

    Zojuist nog met Carin Vebugt over jou gehad,.en vind `t geweldig hoe je dat allemaal doet .
    Wat `n ervaringen met die lekke banden.

    Alle goeds Marcel en ook veel geluk , want dat heb jij wel nodig. Ik ben trots op je.
    moeder.

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: El Salvador, San Miquel

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 541
Totaal aantal bezoekers 234150

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: