Honduras, en nog steeds lekke banden - Reisverslag uit Nacaome, Honduras van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu Honduras, en nog steeds lekke banden - Reisverslag uit Nacaome, Honduras van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

Honduras, en nog steeds lekke banden

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

18 Februari 2016 | Honduras, Nacaome

Als ik de volgende dag snel uit het autohotel van San Miguel wil vertrekken, voor ze me weer $12 aansmeren, blijkt mijn achterband opnieuw lek. Potverdomme! Nou ja plakken en weer (wind-in) fietsen, zo snel mogelijk dit bandonvriendelijke land uit. En ja hoor: na 10km weer een leegloper, godsamme. Nog even twee keer bijpompen geprobeerd maar dat schiet ook niet op en dan toch maar geplakt. Onderweg nog even gekletst met de tegemoetkomende Fransman Marc Richard, al jaren aan het fietsen na z’n scheiding en hij gaat straks in Canada zijn 100ste land vieren. Na de grensovergang met Honduras te hebben gepasseerd tref ik nog een biker-stelletje uit SUI/CAN die om budgetredenen overal bij boerderijen/huizen gaan kamperen. Ik houd het bij een relaxed hotelletje in Nacaome. (17-2-2016 Afstand: 95 km Hoogte: 590 m). Het bezoekje aan Honduras heeft niet lang geduurd. Een dag om precies te zijn. Eigenlijk zie ik niet veel verschil met El Salvador: heet, wind-in, vulkanen aan de horizon en (inderdaad) weer een lekke band. Dit keer midden op een bloedhete weg zonder schaduw, weer een uurtje het hele circus: spiegeltje eraf (zodat hij niet alweer breekt), bagagedrager loshalen (omdat anders de rem niet los kan in deze flutconstructie), bak met water zoeken om het gaatje te vinden (dit keer in een halve jerrycan, is de rotzooi langs de weg ergens goed voor), band plakken, binnen en buitenband checken en dat allemaal onder toeziend oog van een groep jeugd die ineens uit het niks lijkt op te duiken. Ik begin er aardig de balen van te krijgen. Gelukkig kom ik onderweg nog Jorge tegen (van Panama naar de US aan ‘t fietsen) met een tattoo van zijn fiets (!) over zijn hele bovenarm. Hij blijkt echter uitermate enthousiast over mijn fiets en wil er onmiddellijk ook zo een kopen dus verwijs ik ‘m naar de Vakantiefietser. Misschien heeft hij nu ook een onderwerp voor zijn andere bovenarm :-). De grensovergang naar Nicaragua is op zijn zachts gezegd nogal chaotisch. Na wat geharrewar over toeristenbelasting en administratieve kosten die persé in Cordoba (Nicaraguaanse valuta) moeten worden voldaan moet ik nog even in het donker een geldwisselaar zoeken. Uiteindelijk mag ik verder en fiets in het duister Nicaragua in, een prima weg blijkt tot mijn verrassing: mooi glad asfalt en weinig verkeer, dat belooft! ‘Geen lekke banden meer’ denk ik nog optimistisch. Daarentegen is het hotelletje (in het grensstadje Somotillo) het absolute dieptepunt van overnachtingen dat ik tot nu toe heb meegemaakt. De naam ervan weet ik al niet meer (blijkbaar al verdrongen) maar de ontvangst werd gedaan door een totaal ongeïnspireerde wat dikkere (wat heet) dame die onbeschaamd een belachelijk bedrag vraagt. Ze is op zijn zachtst gezegd onbehulpzaam ook al wordt ze direct betaald zonder sputteren omdat ik eindelijk wil gaan liggen. Ik moet even wachten tot de kamer ‘gereed’ is, dat is exact 3 seconden waarbij ze met de Airwick spuitbus door de kamer gaat. Bij nader inzien blijkt er geen lopend water op het ‘toilet’ maar een grote ton met wat onduidelijk ogend water waar ik me mee kan wassen en met een bakje ook het toilet kan doorspoelen dat ik meteen doe omdat de vorige eigenaar blijkbaar nog niet klaar was. Langs de ton hangt een ‘handdoek’, een soort gordijntje dat ze volgens mij net van oma’s raam hebben gegrist, inclusief ‘n gouden borduurrandje. Na een halfuur begrijp ik waar de Airwick spuitbus voor was, de kamer begint sterk naar dode hond te ruiken. Wonder boven wonder blijkt de Airco wel te functioneren. Alhoewel ‘functioneren’ een groot woord is voor het zwakke lauwwarme briesje dat met 90 dB de kamer in wordt gejaagd, en nu snap ik ook ineens waar die lucht van de dode hond van af komt. Dan maar slapen met 40C, maar eerst nog even een biertje aan de ernaast liggende bar om bij te komen. Deze blijkt volgeladen met travestieten (of transseksuelen, ik kan het allemaal niet goed beoordelen in het halfdonker) die graag op van alles getrakteerd willen worden en ik kan nog net met het biertje mijn kamer opvluchten. Een aparte ontvangst in Nicaragua, ik ben benieuwd naar de rest.
(18-2-2016 Afstand: 107 km Hoogte: 455 m Totale afstand: 12.996 km)

  • 28 Februari 2016 - 09:26

    Moeder:

    Je moet heel zeker `n boek schrijven over je ervaringen.
    niet te geloven allemaal.

    Ik ben heel trots op je , maar dat wet je wel .

    veel geluk op je verder reis.

  • 28 Februari 2016 - 10:30

    Carin:

    Haha..heb jij weer!

  • 29 Februari 2016 - 12:13

    Gerard De Kok:

    En dan mopperen we hier soms over allelei misstanden!!! Veel succes en geluk verder.
    Groet vanuit een fris maar uitbundig zonnig Helden.

  • 29 Februari 2016 - 12:19

    René:

    Keep going Marcel, welke geuren, kleuren, snuiters, gespuis en snuisterijen je pad ook mogen kruisen :)
    La Pura Vida in Costa Rica ligt op de loer al zal het er niet goedkoper op worden.

    Geneet en gr(a)uwel en blieve sjrieve, dan geneete wae auch!

  • 29 Februari 2016 - 14:35

    Dorothee, Suzanne, Peter:

    Go Marcel ! Groetjes van het HolstCentre.

  • 29 Februari 2016 - 18:53

    Marij:

    Hahaha...ik heb weer gesmuld van dien verhaole...
    Tja, dich woels deze reis make hé...;).
    Fantastisch!

  • 08 Maart 2016 - 19:32

    Gijs Van Soest :

    Hoi Marcel , 't blieve spannende verhale die ze steeds wer sjriefs en ich bin steeds wer beneijd was ze nou wer hees mit gemakt . Het geit dich verder good in het verdere verlaup van dees spectaculaire trip . Groetjes van oet 'n Sjoën Helje Dörp .

  • 10 Maart 2016 - 03:24

    Peter Or William:

    Hola amigo Marcel, soy amigo "taxi driver" en San Calos, Costa Rica. How are you ?

  • 11 Maart 2016 - 17:19

    Steven:

    hey ho marcel, was a pleasure to meet you in uvita, costa rica and to hear about your awesome trip :) i am in david, panama, from today for the next 3 or 4 nights (in purple house hostel). maybe see you there and grab a beer. if not, keep on rolling and enjoy life :) all the best... steven

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Honduras, Nacaome

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 789
Totaal aantal bezoekers 234132

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: