Nicaragua en ja hoor: hitte, wind en lekke banden

Ondanks de geur van dode hond en bloedhitte in dit hok dat ze hier een hotel noemen ben ik toch pas om half tien wakker, blijkbaar moe genoeg. Snel uit Somotillo weg en ik ben benieuwd hoe de rest van Nicaragua dan er uitziet. Er staat een fikse wind (natuurlijk) maar gelukkig draait de weg opeens naar het zuiden om een vulkaan heen en krijg ik zowaar rugwind voor een paar uurtjes. Heerlijk! Het genieten duurt niet al te lang want op een bloedheet stuk (inmiddels weer wind-in) alwéér een lekke achterband. Het zal potverdrie toch niet waar zijn! Intussen ben ik hier wel helemaal klaar mee. De binnenband sterft onderwijl van de plakplaatjes en behalve een nieuw gaatje blijkt er ook een van de plakkers te lekken. Lijkt me verstandig om toch maar de reserveband erop leggen, misschien helpt dat. Straks in Leon maar eens grondig nagaan waar het aan ligt. Met al dat gehannes is het al uren donker voor ik daar aankom, gelukkig onderweg al het Hostal Vaccaciones geboekt (wat zouden we zijn zonder internet) en die heeft een prima slaapplekkie voor me. (19-2-2016 Afstand: 112 km Hoogte: 145 m). Leon is een oude koloniale stad, niet zo mooi als Antigua maar wel leuke gebouwen en een prachtige kathedraal. Allereerst maar eens een nieuwe reserveband zoeken. Veel fietszaakjes bezocht maar 28” wielen en banden zijn er hier niet te krijgen, alles is 26”. De oude binnenband maar weer opnieuw geplakt en gecheckt. Verder maar eens een leesbrilletjes gekocht en beide andere binnenbanden én de buitenbanden millimeter voor millimeter nagekeken. En zowaar, het brilletje heeft geholpen want in de achterband zaten maar liefst vier kleine ijzerdraadjes in het rubber verstopt. Van die kleine klotedingen die van de kapotte vrachtwagenbanden afkomen. In ieder geval, het lijkt erop of het lek eindelijk boven is! Intussen kan ik geen band meer zien dus nog een dagje lekker met de andere hostelgasten gekletst en de stad bezocht. Inderdaad een prachtige witte kathedraal met, niet onbelangrijk, een uitnodigend terras op het plein ervoor. Met vernieuwde hoop gaat het dan naar Managua (de hoofdstad van Nicaragua) met onderweg prima wegen die o.a. door de financiële steun van de E.U. en Japan de laatste decennia zijn aangelegd. Hoewel er ook nog veel ossenkarren en paarden in het verkeer zijn, meen ik te merken dat er een opgaande lijn in Nicaragua is qua veiligheid, toerisme en welvaart. Onderweg een wat ouder Zwitsers bikerstel ontmoet dat vaker een paar maanden stukken in Amerika fietst. Hij is 40 jaar geleden al van Canada naar het zuiden van de US gefietst, in die tijd waren er nog geen lichte spullen, GPS, mobieltjes, en moderne hulpmiddelen en was zo’n tocht nog veel meer een avontuur. Net als ik wil lunchen is het weer zover: een lekke achterband. Plakken is al zo’n routine dat ik het onder de lunch doe en intussen met het pomp-personeel en de Noorse biker Martin aan kletsen ben. Martin zweet zich al te pleuris en ik vraag me af of hij vandaag nog zijn Bikers-hostel in Managua haalt. Managua is, zoals alle Latijns Amerikaanse grote steden, een chaotische drukke stad met overal toeterende auto’s en opstoppingen. Met een beetje geluk fiets ik langs de regeringsgebouwen over een vrijwel lege 8-baans weg naar mijn hostel Maracuya dat verrassend genoeg tegenover Martins’ Biker-hostel blijkt liggen. Nauwelijks twee kilometer voor de streep lukt het me nog om een lekke band te krijgen, de voorband dit keer. Eerst een biertje in het hostel, dan plakken en Martin blijkt idd niet aan te komen deze avond. (22-2-2016 Afstand: 93 km Hoogte: 285 m). Op de route van Managua naar Granada zouden volgens internet een aantal fietswinkels liggen. Die zijn echter gesloten, gesloopt of bestonden gewoonweg niet. De paar die open waren hadden idd geen 28” banden. Het goede nieuws: vandaag geen lekke band. Onderweg wil ik graag een vulkaan bezoeken, het park blijkt echter gesloten vanwege een recente uitbarsting, jammer. Dan maar direct naar Granada, evenals Leon een koloniale stad. De beide steden waren in de vorige eeuwen hevige rivalen en beide eens hoofdstad geweest, en zoals zo vaak gaat dan de derde (Managua) er mee heen. Granada is mooier en lieflijker dan Leon met een nogal toeristische uitgaansstraat vol barretjes en restaurants maar ik heb m’n portie koloniale stad wel gehad en blijf maar een dag. In het hostel (Panda Lodge) zijn een aantal Nicaraguaanse gasten die helemaal weg zijn van mijn fiets, en de standaardvraag “cuanto cuesta?” ontbreekt uiteraard niet. Ondertussen vertel ik maar dat ik geen idee heb wat ie kost omdat het een cadeau van mijn baas was, je weet maar nooit. Er is nog een andere vreemde gast in het hostel, een baardige Jezus die urenlang voor de televisie staat te staren. Als ik naar de uitgaanstraat ga, staat hij buiten op de stoep voor zich uit te kijken, wederom zonder een woord te zeggen. Trouwens, wat is dat toch met die baarden-hype? Iedere backpacker lijkt er een te hebben. Bij sommigen staat die goed (he René?) maar bij veel is het geen gezicht. Letterlijk. Allemaal die Urbanussen, Grizzley Adams en Griet Titulaers vind ik maar niks, alle gezichten worden een beetje hetzelfde. Vooral bij de magere studentjes is het net of er een omgekeerde zwabber binnenkomt. Afijn, als ik terug loop ben ik de weg kwijt, omdat alle straten ook op elkaar lijken. Op een hoek van de straat zie ik dan de baardige lantaarnpaal voor zich uit staan staren. En inderdaad: vlakbij is het hostel. Heeft deze baard nog enig nut gehad. (23-2-2016 Afstand: 50 km Hoogte: 255 m)
Op weg naar de grens van Costa Rica ligt het meer van Nicaragua met daarin een eilandje (Ometepe) met daarop twee vulkanen. Vanaf de kust een prachtig gezicht. Eerst maar eens bij vertrek vanuit Granada rond een andere vulkaan fietsen en dan (wind-in uiteraard) naar het veer en het eiland, een typisch backpackers plekje. Dat blijkt ook in het hostel in Moyogalpa (zo’n beetje enige echte stad op eiland) waar het uitpuilt van de 20- en 30-jarige vakantiegangers. Opa Tijdink krijgt gelukkig ook nog een bedje, naast een baardige Nieuw Zeelandse Maori en vlasbaardige Pool. De Nieuw Zeelander, hoewel aardig, is nauwelijks te verstaan en ergens uit zijn lange zwarte baard (met in het puntje een elastiekje!) mompelt hij zijn naam. Na drie keer versta ik het nog niet en geef het maar op. De mompel-baard zit vol met plakplaatjes en lijkt een beetje op een 30-jarige versie van de Maharishi Yogi goeroe. Dit tot grote interesse van de kudde 20-jarige blonde Deense meisjes dat het eiland lijkt te hebben overspoeld. ’s Avonds begint de mompel-baard wat te emmeren over beestjes en bijtplekken en verkast naar een hangmat. Eerst denk ik dat het plakplaatje nogal zeurt maar midden in de nacht word ik ook wakker van wat geprik en gejeuk en zie een flink aantal zwarte beestjes over mijn laken rennen. Toch wel minder. (24-2-2016 Afstand: 75 km Hoogte: 230 m)
De volgende dag krijgen we na wat aandringen bedden in de andere slaapzaal tussen het blik Deense dames. De mompel-baard wou vandaag de vulkaan beklimmen maar ging vanwege het slaapgebrek maar met een Amerikaanse backpackster stappen. Midden in de nacht hoor ik het plakplaatje en de dame onder mijn raam een bekende oefening doen, dat duurt zo een uurtje en beide besluiten de exercitie in de slaapzaal voort te zetten, midden tussen de Deense dames en mij. Tja, de hormonen van de jongeren gieren hevig in deze hostels: voor het eerst op reis in het buitenland, zon, vakantie, uitgaan en een gemengde slapzaal is natuurlijk ook een hevige uitdaging. Ondanks mijn slaapgebrek ga ik daags erna het eiland maar ‘ns met de fiets verkennen, o.a. naar een natuurlijke bron en waterval. Een prachtige route rondom de grote vulkaan (Concepcion) die het uitzicht bepaalt. Er is hier maar één heerlijk rustige weg, geen toeterende auto’s hooguit wat paarden en kuddes koeien. Lekker ritje en toch nog aardig geklommen. (25-2-2016 Afstand: 67 km Hoogte: 570 m). Gelukkig slaap ik deze nacht goed want om 6 uur ’s ochtends vertrek ik met een plaatselijke gids om de Concepcion vulkaan te beklimmen. De Acatenango bij Antigua was zo indrukwekkend dat ik hier ook op zo’n uitzicht hoop. De tocht is een beetje vergelijkbaar (ongeveer 1600m hoogteverschil, 6uur klimmen), het parkoers wel heel anders, vooral de laatste paar honderd meter gaan steil over rotsblokken omhoog. Intussen waait de nog altijd aanwezige wind je bijna van de berg af. We zijn met ons vijven, een Canadees jong stel en een andere gids, en lopen flink door. Af en toe ben ik blij dat we voor de dame (die overigens flink doorstapt) moeten rusten omdat ik zelf nauwelijks adem krijg. De Canadese kerel (geen baard overigens) lijkt er echter geen moeite mee te hebben en zweet nauwelijks. Bijzonder irritant en ontmoedigend. Richting top komen we in de mist/wolken die niet meer weg blijken te gaan terwijl de wind als een gek om ons heen waait. Mooie plaatjes kunnen we hier dus vergeten, wel een beetje teleurstellend. In de afdaling klaart het nog iets op en zien we wel wat apen (tja) en eigenlijk had ik het kunnen weten, want de top blijkt bij navraag vrijwel altijd in de wolken te liggen. Toch een lekker pittig tochtje, en paar heerlijk frisse biertjes na afloop. Nu op tijd naar bed en oordopjes in want morgen gaat het naar Costa Rica. Veel verhalen gehoord over mooie natuur maar ook over te toeristisch en te duur. Ik ben benieuwd. (27-2-2016 Totale afstand: 13.393 km)