Overtocht met de Party Boat - Reisverslag uit Cartagena, Colombia van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu Overtocht met de Party Boat - Reisverslag uit Cartagena, Colombia van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

Overtocht met de Party Boat

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

28 Maart 2016 | Colombia, Cartagena

Van Panama naar Columbia met de boot dus, de foto’s en korte verhalen staan op:
http://myalbum.com/album/XF95BOuo7lok
Het lange(re) reisverhaal hieronder, veel plezier met wat je het leukst vindt.

De boot vertrekt aan de Caribic Coast van Panama zo’n 100 km ten noorden van Panama City en we gaan met Fourwheeldrives, het San Blas gebergte is een nogal woest en onbegaanbaar gebied volgens het boekingsbureau. We ‘mogen’ al om 5 uur vertrekken en dat gaat met de gebruikelijke Latijns-Amerikaanse chaos. Eerst is onduidelijk wie in welke auto moet, bagage erop, fiets erop en dan weer alles eraf en op de andere auto, die bleek dan weer te vol dus alles er weer af, nou ja zo ging dat een tijdje door tot we dan tegen een uur of 6 echt vertrokken. De chauffeur wou dat uur blijkbaar weer inhalen en scheurde als een idioot over de snelweg en de steile SanBlas bergwegen naar Porvenir, de opstaphaven. Nou ja ‘haven’, een pier en een vaag administratief gebouwtje erlangs. De boot, de Jacqueline een catamaran van 17 meter, komt net aangevaren en legt bij de pier aan.
Een voor een druppelt de groep in verschillende auto’s binnen, we zijn blijkbaar met z’n 22-en op een boot voor 16 man. De meeste passagiers zijn backpackers tussen de 20..30 jaar uit Australië/Engeland en (verrassend) een viertal uit Nederland of zestal als ik de twee Poolse dames die in NL wonen meetel. Gelukkig ben ik niet de oudste, dat is Stuart: een 64-jarige Amerikaan die met een motor van USA naar Zuid-Amerika reist en een figuur apart blijkt te zijn die geweldige verhalen kan vertellen.
Er is een crew van vier Columbianen aan boord. Andre, de kapitein, geeft een 5 minuten durende uitleg over regels en gevaren aan boord. Het enige wat me nog bijblijft, is dat mannen op de WC moeten ZITTEN of eigenlijk over de reling moeten plassen, en dat bij een man-over-boord-situatie je je ogen op de drenkeling moet houden, in die richting moet blijven wijzen en om hulp moet roepen. Of dat veel helpt is de vraag want maar 10% van de drenkelingen schijnt het te redden. Gelukkig heeft Andre op zijn (208 !) reizen een ‘clean record’ dat hij op zijn laatste reis niet wil verkloten. Na deze verplichte details gaat hij uitgebreid in op de écht belangrijke zaken: wat we eten, waar we slapen, wat er voor entertainment is, hoe we bier kunnen krijgen en waar we met drank en drugs op moeten letten.
Het eten aan boord blijkt voortreffelijk, enkele crewleden kunnen uitstekend koken. De groep past prima bij elkaar en de eerste avond is het al meteen gezellig met de nodige meegebrachte biertjes en rum. Tegen vieren stommel ik als een van de laatsten naar m’n brits na de gebruikelijke discussies om de wereld te verbeteren maar ook wel leuke/serieuze gesprekken met Stuart en Lisa.
De eerste dagen varen we tussen de San Blas eilanden en leggen bij een aantal paradijselijke eilandjes aan. Het leven bestaat nu uit: zonnen, lezen, slapen, luieren op dek, zwemmen, eilanden verkennen, snorkelen, kanoën, eten, drinken en feesten.
Een heerlijke tijd, na al het fietsen geniet ik hier vooral van de rust, nietsdoen, relaxen en lees/luier veel, maar een biertje sla ik niet af, wat trouwens voor de meesten in de groep geldt. Na verloop van tijd ontstaan natuurlijk de nodige romances, vooral de crewleden hebben hun oog al op de (overigens aantrekkelijke) dames laten vallen. Dat wordt beklonken ’s avonds bij het kampvuur waar wordt gegeten, gedronken, gerookt, gitaar gespeeld en zo meer (niet alles hoeft in een blog ;-)
Na drie dagen zee- en zonvakantie is het zover om over volle zee naar Columbia te varen. We hebben mazzel, de zee is relatief rustig. Nou ja rustig, alles gaat ineens op en neer en ik vraag me af hoe het een onrustige zee er wel niet uitziet. Zoals Andre al voorspelde heeft niemand honger en wordt er vooral geslapen. Een paar van ons moeten regelmatig de vissen voeren, vooral Stuart heeft er last van. De weg vanaf zijn kajuit is te lang dus hij wordt maar op het achterdek vastgesnoerd. Geen kind meer aan gehad. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik mijn eerste ontbijt ook meteen de zee instort, gelukkig gaat daarna alles eigenlijk best prima en heb ik weer honger als vanouds.
Als op de laatste dag Cartegena in zicht komt zie je de kots-zombies ineens opknappen, een kleurtje krijgen en actief worden. Vooral Stuart krijgt weer praatjes als vanouds. Als ultieme afsluiting komt er nog even een groep dolfijnen langszij de boot. Een half uur lang zwemmen ze met ons mee of voor ons uit allerlei rare capriolen uithalend. Volgens Andre houden ze van het elektromagnetisch veld dat de boot aan de boeg opwekt. Hoe dan ook, het is een aparte belevenis waar de hele groep van geniet. In de haven van Cartagena gaat Andre nog eerst even met onze paspoorten bij de douane langs (“duurt 20 minuten”) en als hij na 2,5 uur (door iedereen voorspeld) terug is nemen we afscheid en gaat ieder naar zijn Hostel in de stad.
Een onvergetelijke bootreis, kan ik iedereen aanraden als hij er de kans voor krijgt.
Zo, nu dan Zuid Amerika, eerst Columbia. Volgens horen zeggen zijn de Columbiaanse vrouwen de mooiste van de wereld. Nou, ik ben zeer benieuwd.

  • 28 April 2016 - 08:40

    Noortje:

    Wat weer een schitterend verhaal Marcel. Het ga je goed. Groetjes vanuit een koud Helje - Dörp . Van alle Zoezen!

  • 28 April 2016 - 08:46

    Loes:

    Uh ... ik lees niets over oranje of koningsdag. Kom jij op 30 april met iets oranje-achtigs soms? Alle gekheid op een stokje: veel plezier en weinig lekke banden in Colombia!

  • 28 April 2016 - 09:07

    Moeder:

    zo Marcel , daar ben je weer met je verhalen .schitterend ,
    goeie reis verder , ik hoor, geen lekke banden meer , `t ijzertje is gevonden .
    groeten uit Helden.

  • 28 April 2016 - 10:57

    Ineke:

    Hoi Marcel, prachtig verhaal weer.
    Volgens G (ik mag zijn naam niet voluit schrijven) zijn de Columbiaanse vrouwen inderdaad de mooiste van de wereld. Veel plezier daar!

  • 28 April 2016 - 23:36

    Trudy:

    Prachtig zeg! de overtocht met de Party Boat! Zon, zee, warmte! Genieten man!

  • 29 April 2016 - 12:24

    Han:

    Leuke verhalen, ik geniet ervan als ik tussen de middag hier op kantoor wat tijd heb.
    Man wat zou ik graag mee fietsen of met de motor.

  • 30 April 2016 - 23:14

    Petere En Jifke:

    Schitterend zo als jij deze reis steeds beschrijft en de prachtige foto's erbij ,om jaloers op te worden . Groetjes uit Vinkeveen

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Colombia, Cartagena

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 787
Totaal aantal bezoekers 234136

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: