Even doorluieren in Cartagena - Reisverslag uit El Doce, Colombia van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu Even doorluieren in Cartagena - Reisverslag uit El Doce, Colombia van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

Even doorluieren in Cartagena

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

18 April 2016 | Colombia, El Doce

De foto’s daarvan met een korte tekst en een stukje Noord Colombia zijn te vinden op:
http://myalbum.com/album/h1wpxBgnkwMz

Het weekje luieren en feesten op de boot was eigenlijk veel te kort en smaakt naar meer, ‘t treft dat ik in een stad ben beland waar het bruist van het leven. Cartagena heeft een mooi oud centrum met koloniale huizen, oude kerken, pittoreske straatjes, terrasjes, restaurants en cafés. Daar vlakbij ligt mijn hostel Mamallena’s (ja, een zusterbedrijf van die in Panama) in een drukke straat vol met hostels, cafés, goedkope en lekkere restaurants, winkeltjes, sigaretten verkopers (die vooral andere dingen aanbieden), hoeren, toeristen en een Subway! Het hostel zelf zit vol met jonge lol-zoekende backpackers en het is er vrijwel iedere avond feest in de patio of voor in het café. Slapen lukt pas ver na twaalven maar opstaan ook dus dat compenseert lekker, bovendien is het in de patio heerlijk dutten op de ligstoelen in de zon. Christoff, Damiaan en Maya zijn de eerste dagen ook in het hotel en het we gaan gezellig in de stad slenteren en ’s avonds uit eten waar we ook Stuart en Stefanie (van de Party-boot) treffen. Iedereen gaat nvvt richting Santa Marta, een toeristische strandplaats in het noorden van Columbia. Dat ligt uit mijn route maar bovendien wacht ik op een pakketje uit Nederland met onderdelen voor mijn fietsje dat ik had besteld en nog niet in het hostel is aangekomen dus ik ben gedwongen om nog een tijdje hier in dit Sodom en Gomorra te blijven. Vreselijk vooruitzicht ;-). Tijd genoeg om eea in Cartagena te bekijken: het immense fort San Felipe vlakbij dat de stad in de 17de eeuw tegen Engelsen en piraten heeft beschermd, het klooster op de heuvel Popla (!), slenteren door de straatjes in het centrum en mensen kijken. Altijd interessant dat laatste, maar vooral hier in Columbia want wat ze zeggen is inderdaad waar, de Columbiaanse vrouwen zijn de mooiste ter wereld. Zelden zoveel mooie vrouwen gezien als hier in Columbia. Niet alleen zijn ze knap en sexy gekleed (90% topjes, leggings of strakke jurkjes) maar ze flirten er op los en vooral lange blonde mannen blijken hier populair te zijn. Je kunt als dito vrijgezel op slechtere plaatsen terecht komen.
Ondanks deze paradijselijke omgeving wordt het na een paar weken toch eens tijd om richting zuiden naar Medellin te fietsen, pakje of geen pakje. Om af te kicken verleng ik met nog één dagje mijn kamertje, en zowaar, precies op die allerlaatste dag arriveert ’t pakje met remmen en banden in het hostel.
Met enige pijn in het hart neem ik afscheid van Cartegena, het hostel, de chagrijnige kokkin die iedere ochtend mijn pancakes maakte, het winkeltje om de hoek met literse flessen bier en de beeldschone vrouwen. Wat een stad en wat een heerlijke tijd, alsof ik weer in m’n studententijd zat. Ben wel benieuwd hoe het met mijn conditie is na bijna een maand lapzwanzen, drinken, roken en rondhangen. De eerste kilometers in de stad gaan in de bekende Latijns-amerikaanse chaos: toeterende auto’s, snijdende bussen en taxi’s die te pas en onpas overal stoppen, ossenkarren, handkarren, verkopers midden op de straat en daar tussendoor tientallen kriskras-slingerende brommers en motoren waar ik achteraan fiets om toch een beetje vooruit te komen in deze volledige verkeersinfarct. Na een uur complete chaos wordt het langzaam rustiger en gaat het over een redelijke autoweg door een wat dor heuvelachtig landschap (ook ver boven de 30C hier) naar Carmen Bolivar. Al met al 121 kilometer, dat valt alleszins mee voor deze eerste dag, dus ga ik tevreden het hotel Honeymoon. (13-4-2016 Afstand: 121 km Hoogte: 805 m). De volgende ochtend wat last van een zeurende knie. ‘t Is ook geen handige start-afstand nadat ik weken alleen maar naar een koelkast heb gelopen. Vandaag wat rustiger aan. De Columbianen zijn overigens ontzettend aardig. Waar ik stop vragen ze waar ik vandaan kom of heenga en van alles over mijn fiets. Sterker nog: onderweg rijden brommer-rijders met me over en vragen ze wat de fiets kost. Ik vind het nog steeds een rare vraag die de Latijnsamerikanen blijkbaar het allerbelangrijkst vinden. De Colombianen zijn iets terughoudender dan de Mexicanen/Midden-amerikanen die veel roepen en aanmoedigen. Aanmoedigen is hier vooral het opsteken van de duim wat ik onderweg verschillende keren te zien krijg. In Colombia is wielrennen trouwens een populaire sport wat je merkt aan het verkeer. Auto’s, vrachtwagen en zelfs bussen hebben respect voor een fietser en houden afstand. De wegen zijn uitstekend met een brede zijstrook voor de fietsers. Het uitzicht blijft een dor woest heuvellandschap en de temperatuur loopt tegen de 34C. Vandaag maar iets kalmer aan, in Sincelejo een kamer in Hotel Shalom gepakt en de stad bekeken. Niet echt bijzonder en ik krijg wat heimwee naar Cartagena. (14-4-2016 Afstand: 70 km Hoogte: 450 m)
Ondanks de wekker op half zeven wordt het alweer tegen tien uur voor ik wakker ben. Blijkbaar nog enige last met mijn bioritme dat op lapzwanzen is ingesteld, bovendien voelen mijn knieën niet erg prettig. De eerste 10 km zijn een ware ramp en kom ik nauwelijks vooruit, alleen maar pap in m’n benen. Hoe moet dat straks in de bergen in godsnaam gaan? Na wat pauzes en veel doping (koffie) gaat het weer een beetje. De temperatuur zit tegen de 37C en links en rechts komen nou wat meer graslanden, overigens in sahara-groen bij deze hitte. In Pueblo Nuevo is een aardig hotel met zwembad en een cabaňa voor mij alleen (nou ja samen met de muggen). Hier maar eens een dagje mijn knieën rust geven, van de zon en paar biertjes genieten. (15-4-2016 Afstand: 105 km Hoogte: 450 m). Het dagje rust helpt niet voor mijn opsta-gedrag. Tien uur is het blijkbaar vroegste wat ik kan bereiken, wekker of geen wekker. Hetzelfde geldt voor deze eerste 10 kilometer waar ik wederom nauwelijks de pedalen rondkrijg, pffft. Een overdosis donkerbruine warme epo helpt me in Caucasia te komen. Hotel Lamorzada (of zo) heeft een aangenaam flirterige kamerhulp waar ik me graag door laat helpen. De wandeling in de stad is niet zo’n geweldig idee, weer een rommelig stadje. In het donker raak ik de weg kwijt en het kost me een paar uur om het hotel terug te vinden waar ik de naam dus van vergeten was. Sukkel. Volgende keer de GPS mee. (17-4-2016 Afstand: 85 km Hoogte: 300 m). De route wordt intussen mooier en de weg gaat ngs een traag stromende rivier met langs de weg verslapen oude vissershuisjes in verschillende kleuren. De heuvels en weilanden worden groener, blijkbaar valt hier wat meer regen. Tegen de middag komen er wat serieuzere heuvels, het brede rivierdal wordt smaller, groener en mooier en El Doce is de laatste rustplaats voor de bergen beginnen. Morgen start het serieuze klimwerk richting Medellín en naar de 2500m en hoger. Nou ik ben zéér benieuwd hoe ik met deze k*t conditie en knarsende knieën die hellingen ooit opkom. (18-4-2016 Afstand: 96 km Hoogte: 390 m Totaal: 15.247 km).




  • 10 Mei 2016 - 00:06

    Moeder:

    je verhaal weer gelezen voor `t slapen gaan .Je hebt weer van alles mee gemaakt.

    beterschap met je knie.
    we leven met je mee.
    groeten moeder.

  • 10 Mei 2016 - 14:07

    Annerie:

    Ziet er weer erg mooi uit! Succes met de knieën!

  • 10 Mei 2016 - 17:02

    EdwinS:

    Hoi Marcel,
    Super verhalen en een goede massage moet toch te vinden zijn voor de knie. Succes in de bergen niet vergeten naar walvissen te kijken.
    groeten

  • 10 Mei 2016 - 19:59

    Carin:

    Lucky b*st*rd!
    Zijn er ook knappe mannen voor single vrouwen?
    Dan boek ik nu n enkel reisje! ;-)
    Veilige voortzetting van je reis Marcel! Take care en vooral...ENJOY! X



  • 10 Mei 2016 - 20:10

    Marij:

    Ha Marcel,
    weer een aangenaam verhaal. Blijf leuk lezen.
    Maarruh...drinken? Wie hoorde ik vorig jaar toch zeggen...'lekker 1,5 jaar niets/weinig drinken' ;).
    Sterkte met de knieën en veel fun XX

  • 15 Mei 2016 - 23:14

    Gijs Van Soest:

    Hoi Marcel , steeds wer benejd was ze wer mit gemakt hees . 'T is en blieft spannend um te laeze . Hopelik geit 't gauw genog wer good mit dien kneen en veul succes mit 't vervolg van dien reis . Groetjes van oet 'n Sjoën Helje Dôrp.

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Colombia, El Doce

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 831
Totaal aantal bezoekers 234147

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: