Canada binnenrijden
Door: marceltijdink
Blijf op de hoogte en volg Marcel
31 Mei 2012 | Canada, Burwash Landing
29 mei Tok – Teltin wild refugee
Gisteren een lekkere rustdag in Tok om alles eens lekker te drogen. Dag erna heb ik weinig zin om met regenweer op een wild/state kampeer plaats te staan, al dat gehannes met die 3 afzonderlijke plekken(koken, eten opslaan, slapen)ivm de beren en dat ook nog in de nattigheid, liever niet, dus kampplaats gepland op 100 km.
Na 3 km begint al weer te regenen en stopt pas na 80 km. Dit stuk van Alaska Highway is heuvelachtiger dan voorheen en dus mooier en uitdagender volle bepakking. Aan de rechterkant is steeds een prachtig uitzicht op besneeuwde bergketens (waar wel zon schijnt). In winkeltje na 80 km ff gerust onder genot van grote lepse kop koffie van de onvriendelijke cassiere/barrista. Naast de koffie en sigaretten staat natuurlijk de munitie in de counter. Het gat heeft 3 huizen en heet Norhtway Junction afgeleid van plaatsje Northway hier vlakbij dat weer genoemd is naar een 116 jarige indiaan. 250 van de 300 inwoners schijnen aan hem verwant of nazaten te zijn, bezig ventje. Buitengekomen breekt ineens de zon door en de route wordt wonderschoon: bergen rechts, gemengde bossen links, beekjes en meren glinsteren in landschap en de hemel is keiblauw met hier en daar spierwitte wolken. Fantastisch mooi, de wereld zoals Richard Attenborough het bedoelt heeft.
Dus plak ik er nog maar een paar extra km tegenaan in het zonnetje en vind vlak bij Canadese grens een verlaten VVV met WC, bankjes, een veranda met een prachtig uitzicht en een grasveldje voor mijn tentje. Helemaal af.
Afstand: 136 km
Hoogte: 900 m (vlgs de GPs, leek me meer)
30 mei Teltin – Lake Creek
’s Ochtends is het fris (net boven nul) maar voor de rest prima fietsweer, licht bewolkt en eindelijk geen regen. De route wordt ook steeds mooier, gevarieerder en heuvelachtiger. Overal meertjes, kreekjes, beboste heuvels en witte bergen op de achtergrond, alsof je door het decor van een EO natuurfilm fietst. Zonder problemen de grens met Canada gepasseerd en de wegen worden hier veel slechter. Ik zie ook hoe dat komt. Er rijden af toe kiepwagens met grove asfalt rond, als ze een vlag zien die aangeeft dat er een gat in de weg is, stopt de chauffeur (uitstappen, ho maar), rijdt achteruit en kiept op goed gevoel wat asfalt erin. Even eroverheen rijden en voila, het gat is gedicht, maar een nieuwe hobbel gemaakt.
Na 50 km een fourage stop in enigste plaatsje onderweg en even gekletst met paar mensen die de voorgaande dagen beren (zelfs grizzleys) hadden gezien op het stuk dat ik ga doen. Ik kijk er naar uit.
De route blijft prachtig, maar ik heb wel wind tegen, in combinatie met ander een ongemak, waarover later meer, zakt de snelheid behoorlijk. Na 100 km nog een stop bij winkeltje met oud echtpaar dat daar al 43 jaar werkt. Ze waren net weer open (winters is alles dicht) en alles was nog steeds bevroren dus geen water. Ze verkochten ook stenen/rotsen en zelfgemaakte motorbeeldjes, een uurtje met ze gekletst en helaas vergeten een foto te maken.
De laatste 25 km zijn pal wind in, die zo sterk is dat ik in afdaling zelfs flink moet bijzetten. Het laatste stukje naar de ‘State’ campground is dan ook op het tandvlees. Op zo’n camping is vrijwel niets, soms kraanwater (maar hier niet), een aantal plekjes met picknick bank, een vuurkorf, en het belangrijkste: een brieven bus om het staangeld te doneren. Vrijwel wildkamperen maar dan voor $12. Ik heb wat primitiefs gekookt met water uit de kreek en een kampvuur gemaakt. Erg gezellig en alles stinkt nu naar rook.
Tot nu had ik geen noemenswaardig fysiek ongemak. Mijn conditie is goed ondanks de slechte voorbereidingsweken waarin ik meer flessen wijn heb gedronken dan kilometers gefietst. Mijn hernia (met een vervelende uitstraling naar linkerbeen) is te hebben en ik ben zelfs niet eens verkouden geworden. Vandaag kreeg ik echter last van een “Derde Bal”. Een puist op een plaats waar je die niet wilt hebben als je veel op het fietszadel zit. Vaak is het een ontsteking van een haarvaatje door continue wrijving op de drukpunten. Het ding is al zo groot als een erwt en op de fiets zitten is een kwelling. Misschien wat meer te pauzes of eens een lekkere rustdag pakken.
Afstand: 123 km
Hoogte: 410 m (GPS gereset maar hoogte klopt nog steeds niet, kloteding)
31 mei Lake Creek – Burwash Landing
Weer een fantastisch mooie route, wordt heuvelachtiger met mooie kreekjes langs de weg en wederom bergen met sneeuw, zo majestueus. Licht bewolkt en aardig temperatuur, de wind staat nog steeds pal van voren en net zo sterk als gisteren. Het is dus aardig aanpoten en met die ongenode gast op mijn zitvlak aardig afzien. Na paar km wordt de weg nog slechter en wordt gewaarschuwd voor hobbels en gaten. Nou ik heb ieder ervan gevoeld.
Halverwege stopt een tegenligger om me te waarschuwen voor grizzleys die hij tegenkwam en adviseert me niet verder te gaan. Tja, weinig keus, terug is het 50 km naar de campground en 110 km het Beaver Creek dus maar gewoon doorgefietst. De beren kom ik niet tegen, aan ene kant gelukkig anderzijds zou ik ze toch wel graag een keer zien (op afstand). Daarentegen wordt de wind nog sterker (als dat al kon) en ik kom nauwelijks vooruit, tegen de 10 km/hr (op het vlakke nog wel) en met een paar windvlagen van opzij vlieg ik bijna van de weg. Onder die omstandigheden is 90 km meer dan genoeg en ik stop bij een RV Camping van een vriendelijke Vietnamees en met een heeeeerlijke douche. Daaronder heel efficiënt ook direct maar de was gedaan, want alles stonk nog naar gezellig kampvuur van gisteren. Mijn ongenode reiskameraad heeft intussen de afmetingen van een duivenei en ik denk morgen maar eens een korte etappe maak om hem bij te laten komen, zeker als het zo blijft waaien.
Afstand: 91 km
Hoogte: 360 m (Tja, dat zoek ik nog wel eens uit)
Gisteren een lekkere rustdag in Tok om alles eens lekker te drogen. Dag erna heb ik weinig zin om met regenweer op een wild/state kampeer plaats te staan, al dat gehannes met die 3 afzonderlijke plekken(koken, eten opslaan, slapen)ivm de beren en dat ook nog in de nattigheid, liever niet, dus kampplaats gepland op 100 km.
Na 3 km begint al weer te regenen en stopt pas na 80 km. Dit stuk van Alaska Highway is heuvelachtiger dan voorheen en dus mooier en uitdagender volle bepakking. Aan de rechterkant is steeds een prachtig uitzicht op besneeuwde bergketens (waar wel zon schijnt). In winkeltje na 80 km ff gerust onder genot van grote lepse kop koffie van de onvriendelijke cassiere/barrista. Naast de koffie en sigaretten staat natuurlijk de munitie in de counter. Het gat heeft 3 huizen en heet Norhtway Junction afgeleid van plaatsje Northway hier vlakbij dat weer genoemd is naar een 116 jarige indiaan. 250 van de 300 inwoners schijnen aan hem verwant of nazaten te zijn, bezig ventje. Buitengekomen breekt ineens de zon door en de route wordt wonderschoon: bergen rechts, gemengde bossen links, beekjes en meren glinsteren in landschap en de hemel is keiblauw met hier en daar spierwitte wolken. Fantastisch mooi, de wereld zoals Richard Attenborough het bedoelt heeft.
Dus plak ik er nog maar een paar extra km tegenaan in het zonnetje en vind vlak bij Canadese grens een verlaten VVV met WC, bankjes, een veranda met een prachtig uitzicht en een grasveldje voor mijn tentje. Helemaal af.
Afstand: 136 km
Hoogte: 900 m (vlgs de GPs, leek me meer)
30 mei Teltin – Lake Creek
’s Ochtends is het fris (net boven nul) maar voor de rest prima fietsweer, licht bewolkt en eindelijk geen regen. De route wordt ook steeds mooier, gevarieerder en heuvelachtiger. Overal meertjes, kreekjes, beboste heuvels en witte bergen op de achtergrond, alsof je door het decor van een EO natuurfilm fietst. Zonder problemen de grens met Canada gepasseerd en de wegen worden hier veel slechter. Ik zie ook hoe dat komt. Er rijden af toe kiepwagens met grove asfalt rond, als ze een vlag zien die aangeeft dat er een gat in de weg is, stopt de chauffeur (uitstappen, ho maar), rijdt achteruit en kiept op goed gevoel wat asfalt erin. Even eroverheen rijden en voila, het gat is gedicht, maar een nieuwe hobbel gemaakt.
Na 50 km een fourage stop in enigste plaatsje onderweg en even gekletst met paar mensen die de voorgaande dagen beren (zelfs grizzleys) hadden gezien op het stuk dat ik ga doen. Ik kijk er naar uit.
De route blijft prachtig, maar ik heb wel wind tegen, in combinatie met ander een ongemak, waarover later meer, zakt de snelheid behoorlijk. Na 100 km nog een stop bij winkeltje met oud echtpaar dat daar al 43 jaar werkt. Ze waren net weer open (winters is alles dicht) en alles was nog steeds bevroren dus geen water. Ze verkochten ook stenen/rotsen en zelfgemaakte motorbeeldjes, een uurtje met ze gekletst en helaas vergeten een foto te maken.
De laatste 25 km zijn pal wind in, die zo sterk is dat ik in afdaling zelfs flink moet bijzetten. Het laatste stukje naar de ‘State’ campground is dan ook op het tandvlees. Op zo’n camping is vrijwel niets, soms kraanwater (maar hier niet), een aantal plekjes met picknick bank, een vuurkorf, en het belangrijkste: een brieven bus om het staangeld te doneren. Vrijwel wildkamperen maar dan voor $12. Ik heb wat primitiefs gekookt met water uit de kreek en een kampvuur gemaakt. Erg gezellig en alles stinkt nu naar rook.
Tot nu had ik geen noemenswaardig fysiek ongemak. Mijn conditie is goed ondanks de slechte voorbereidingsweken waarin ik meer flessen wijn heb gedronken dan kilometers gefietst. Mijn hernia (met een vervelende uitstraling naar linkerbeen) is te hebben en ik ben zelfs niet eens verkouden geworden. Vandaag kreeg ik echter last van een “Derde Bal”. Een puist op een plaats waar je die niet wilt hebben als je veel op het fietszadel zit. Vaak is het een ontsteking van een haarvaatje door continue wrijving op de drukpunten. Het ding is al zo groot als een erwt en op de fiets zitten is een kwelling. Misschien wat meer te pauzes of eens een lekkere rustdag pakken.
Afstand: 123 km
Hoogte: 410 m (GPS gereset maar hoogte klopt nog steeds niet, kloteding)
31 mei Lake Creek – Burwash Landing
Weer een fantastisch mooie route, wordt heuvelachtiger met mooie kreekjes langs de weg en wederom bergen met sneeuw, zo majestueus. Licht bewolkt en aardig temperatuur, de wind staat nog steeds pal van voren en net zo sterk als gisteren. Het is dus aardig aanpoten en met die ongenode gast op mijn zitvlak aardig afzien. Na paar km wordt de weg nog slechter en wordt gewaarschuwd voor hobbels en gaten. Nou ik heb ieder ervan gevoeld.
Halverwege stopt een tegenligger om me te waarschuwen voor grizzleys die hij tegenkwam en adviseert me niet verder te gaan. Tja, weinig keus, terug is het 50 km naar de campground en 110 km het Beaver Creek dus maar gewoon doorgefietst. De beren kom ik niet tegen, aan ene kant gelukkig anderzijds zou ik ze toch wel graag een keer zien (op afstand). Daarentegen wordt de wind nog sterker (als dat al kon) en ik kom nauwelijks vooruit, tegen de 10 km/hr (op het vlakke nog wel) en met een paar windvlagen van opzij vlieg ik bijna van de weg. Onder die omstandigheden is 90 km meer dan genoeg en ik stop bij een RV Camping van een vriendelijke Vietnamees en met een heeeeerlijke douche. Daaronder heel efficiënt ook direct maar de was gedaan, want alles stonk nog naar gezellig kampvuur van gisteren. Mijn ongenode reiskameraad heeft intussen de afmetingen van een duivenei en ik denk morgen maar eens een korte etappe maak om hem bij te laten komen, zeker als het zo blijft waaien.
Afstand: 91 km
Hoogte: 360 m (Tja, dat zoek ik nog wel eens uit)
-
01 Juni 2012 - 09:18
Jellie:
je pleisters! -
01 Juni 2012 - 15:41
Moeder:
Beterschap.
Natuurlijk komt er iets waar je niet op
gerekend heb .
Beterschap.
groet, moeder .
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
