Blote en zere billen - Reisverslag uit Oaxaca de Juárez, Mexico van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu Blote en zere billen - Reisverslag uit Oaxaca de Juárez, Mexico van Marcel Tijdink - WaarBenJij.nu

Blote en zere billen

Door: Marcel

Blijf op de hoogte en volg Marcel

23 November 2015 | Mexico, Oaxaca de Juárez

Vandaag weer eens fietsen na m’n (buik)griepje, een rustige etappe langs de kust om de beentjes en conditie te testen. Dat valt niet eens tegen maar ik heb ook wind in de rug en het is redelijk vlak. De enkele klimmetjes kosten wat meer moeite en de turbo gaat vaak aan als ik daarop kracht moet zetten, desondanks blijft m’n fietszeem wonderwel schoon en droog. ’s Middags passeer ik twee leuke vissersdorpjes (Masunte, San Augustinillo) die tot kleine, gezellige toeristenoorden zijn omgetoverd: restaurants, hotels en terrasjes langs de goed verzorgde weg en vlak daarachter prachtige stranden. Iets verder is het iets grotere maar zeker net zo leuke Zipolite, een “zestigerjaren-hippie” badplaats. Ik vind een hippie-campinkje pal op het strand en aan de boulevard. Een broodmager Rasta-Mexicaan en z’n vriendin Anna runnen het zaakje: barretje, palmen, strandje en hangmatten en voor maar €2,50 een idyllisch plekje voor m’n tentje. Als ik steeds meer mensen naakt om en langs me heen zie lopen blijkt dat ik op een nudistenstrand lig. Oh. Nou ja geen last van zand in mijn zwembroek hier. Het is daar ook een bont gezelschap: een aantal Rasta hippies met de onvermijdelijke blank-blonde-Rastaman ertussen, een vent die alleen maar zuipt en in de hangmat ligt, een 4-tal werkelijk stokoude (ik schat 80+) hippies die in hun gerimpelde pens rond een tafel de waterpijp blowen, een bezinning zoekende kale 50-er (ik denk ex-manager uit de US, hij lijkt trouwens sprekend op mijn ex collega Edwin Stam, heb je een broer daar Edwin?) die lekker met de oudjes meeblowt, een volledig (ik bedoel volledig) getatoeëerde vent die ’s ochtends uren yoga doet, een fitnessfreak die met 2 jeu-de-boules ballen in een paar sokken vreemde zwaaioefeningen doet en dat de hele dag lang (ik moet er niet aan denken de hele dag met mijn ballen te spelen) en een vreselijk verlegen veertiger die niet kan beslissen of hij in zijn ontstellend gedateerde Speedo rondloopt of zijn blote kont. Het hele spul zit tot ’s avonds laat te blowen bij ska, reggae en de Stones. Helaas staat de muziekbox net achter mijn tentje, dat is weer wat minder. Maar OK, goede muziek en een ontzettend relaxed plekje.
(17 Nov Afstand: 75 km Hoogte: 575 m)
Heerlijk uitgeslapen, mijn ochtendoefeningen gedaan en een paar kilometer over het strand gejogd en van het uitzicht genoten (ahum). Nog wat koffie gedronken aan het strand en de boulevard en toch maar op weg richting bergen naar Pochutla (hotel Olimpia). Een korte etappe om eens te kijken of de beentjes en longen het komende klimwerk aankunnen en alvast wat kilometers van de lange komende klim afwerken.
(18 Nov Afstand: 18 km Hoogte: 300 m)
Mijn GPS-je had me al gewaarschuwd voor de 2,5km hoge klim en dat was maar goed ook. ’s Ochtends op tijd weg en in een zonnetje (30C) de groene bergen van Oaxaca ingefietst. Ik merk dat ik wel wat heb ingeleverd met het griepje de afgelopen week, pfft valt niet mee. Langzaam wordt het kouder en bewolkter en het blijft maar bergop gaan. Soms een kleine afdaling naar een riviertje, maar vooral op de trappers stampen, langs vele watervallen, ontelbare vlinders en toenemende wolken waar ik op een gegeven moment midden in ben. Als het al donker is, en ook nog behoorlijk koud, nog steeds geen top of stop plaats te zien. Langzaam kom ik nauwelijks meer vooruit, en door kou en vermoeidheid kan ik niet meer fatsoenlijk sturen bergop, dat is nogal gevaarlijk in het donker. Gelukkig kom ik op mijn tandvlees in een dorpje terecht, San Miguel Suchixtepec. Er is geen hotel, maar even navragen bij de politie leert dat een gezin kamers verhuurt, helaas is de laatste net vol. Na lang soebatten mag ik in het lege winkelpand erlangs op de grond mijn matje kwijt. Ik barst van de honger maar kan bij een familie twee huizen verder met de pot mee eten. Heerlijk. Terug naar mijn matje en binnen no time ben ik weg.
(19 Nov Afstand: 91 km Hoogte: 2750 m)
’s Ochtends word ik wakker van een gigantische knal: vuurwerk. Ze hebben weer eens feest hoor. De fanfare en een optocht van kinderen zie ik uit het raam de berg opkomen om op het pleintje vlak voor me te gaan feesten. Lijkt me geen goed idee om dan nog in de etalage te liggen, dus opstaan en verder fietsen. Dat valt niet mee, vooral mijn kont doet zeer zoals ik nog niet heb gehad deze reis. Het gaat nog ff bergop maar gelukkig niet lang en na de top van 2700m eindelijk bergaf. Een dubbel gevoel, heerlijk afdalen met mooie uitzichten maar daar heb ik godmiljaar gister wel een hele dag op geknuurd wat ik nu een uurtje afdaal. De temperatuur loopt godzijdank weer wat op naar de 20C en in Ejutla hebben ze tenminste een hotel (Villa Nazareth). Als ik daar een taco ga eten krijg ik voor de tigste-keer vragen/opmerkingen over mijn fiets. En verdomd, alweer vragen ze dan wat hij heeft gekost. Raar, zou voor mij het laatste zijn dat ik zou vragen maar hier vraagt iedereen dat.
(20 Nov Afstand: 87 km Hoogte: 670 m)
Over de hoogvlakte gaat het naar Oaxaca, de hoofdstad van de gelijknamige staat en intussen al 265.000 inwoners. Een flink stuk groter dan 25 jaar geleden toen we hier waren en het nog een leuk provinciestadje was. Het centrum is echter nog net zo mooi als ik me kan herinneren, een gezellig “Zocalao” (stadsplein) met daarlangs de kathedraal, een van de vele prachtige kerken hier in de stad. Het is bomvol met toeristen en inwoners en er hangt een fantastische sfeer. Na wat koffie en mensen loeren op het terras richting Jason, mijn gastheer van Warmshowers die al had gewaarschuwd dat hij 8 km verderop woont, in de bergen op een wat onduidelijke locatie. Hier in Mexico hebben ze niet zo’n duidelijke adressen/straatnamen als bij ons, vaak moet je in de buurt navragen. Afijn, mijn GPS heeft zijn coördinaten en na wat klimwerk in het donker kom ik op een afgelegen zandweg die dood loopt op een rivier waar volgens mijn GPS (stom kloteding) een weg is. Dan maar door de rivier waden en via een onmogelijk steil geiten-en-keien-pad de fiets de berg opgeduwd, dat terwijl er hordes zwerfhonden blaffend en grommend mijn kuiten belagen. Lastig om ze weg te slaan als je net de fiets kunt vasthouden. Het kost nog wat moeite en navragen maar uiteindelijk kan ik bij Jason van een douche, biertje, goed gesprek en een bed genieten.
(21 Nov Afstand: 73 km Hoogte: 400 m)
Vanaf nu kom ik ook in de gebieden met interessante ruïnes/opgravingen van de oude culturen in Mexico, zoals Olmteken, Zapoteken, Mixteken en Azteken en straks in Yucatan de Maya’s. Hier bij Oaxaca ligt Monte Alban, een flinke berg (1700m) waarvan de Zapoteken de top geheel vlak hebben gemaakt en hierop (en langs) een stad hebben gebouwd in 600v.Chr. met piramides, tempels, marktplaatsen en gebouwen. Op hun hoogtepunt ca. 40.000 mensen! Het is ff klimmen met de fiets maar het uitzicht op en van de berg is prachtig. Bij de entree wordt ik weer naar mijn fiets gevraagd, door Paco en zijn 2 vrienden. Enthousiast vertel ik weer wat een superfiets het is, maar dat wist hij allang. Paco wou namelijk precies zo’n Koga kopen maar hij had ‘m nog nooit in het echt gezien of van een fietser er ervaringen over gehoord. Sterker nog, hij gaat ‘m in Amsterdam bij de Vakantiefietser kopen, bij Eric Schuijt waar ik hem ook heb gekocht! 7 Miljard mensen op deze aardkloot en dan tref je iemand die je fietsenmaker kent. Genoeg te kletsen dus, en hij heeft humor zat (That bear that recently died in Alaska probably ate your powerbar didn’t he? Wasn’t your girlfriend surprised when she spoke to you again?). Samen die middag een gids gedeeld en de ruïnes bekeken: prachtig en machtig interessant. Wat ze toen al wisten over geneeskunde, bouwkunde en astronomie, ongelooflijk. Na een biertje en afscheid nog even op het Zocalo genieten van de sfeer en mensen, en nog tot ’s nachts laat gediscussieerd met Jason. Superdag.
(22 Nov Afstand: 38 km Hoogte: 480 m Totaal: 9296 km)

  • 24 November 2015 - 06:56

    Marij:

    Ha Marcel,
    Hes ut toch neet lang volgehalde tösse die bloete bille haha. Maar weer een moeij verslaag...Bike on :)!

  • 24 November 2015 - 12:16

    Annerie:

    Hoi Marcel,
    Het is elke keer weer genieten als ik je reisverslag lees.Je schrijft erg goed en met humor en ik zie het allemaal voor me.Geniet er lekker van!
    Groetjes Annerie

  • 24 November 2015 - 16:12

    Betrapte Edwin:

    Denk je eindelijk op vakantie te gaan op een plek waar je niemand je kent en dan wordt ook nog 20 jaar te oud ingeschat. tsss. Ik heb jou niet gezien hoewel dat witte lichaam zeker opviel bij de anderen. Helaas is de wiet daar niet zo sterk als in NL maar het strand maakt veel goed. Jammer dat mijn haar niet meer in een rasta te verwerken is.
    Super update weer. Wat heb je al een klere eind erop zitten. Geniet van de uitstapjes naar de oudheden (op strand en in de bergen)
    Helemaal te wauw die trip van je
    Hang on Dude


  • 24 November 2015 - 22:14

    Moeder:

    Daar ben je weer met je geweldige verhalen . Helemaal geweldig .
    Veel succes met je tocht , ik blijf je met spanning volgen

  • 05 December 2015 - 12:52

    Kevin:

    Hoi Marcel,
    Eindelijk de tijd gevonden jou blog te lezen. Fantastisch om te zien hoever je al bent gekomen!
    Dat komt vast door de Jellie bars die mij ook eens van Monschau naar Troisvierges en daarna, zoals je blijkbaar al had voorspelt direct naar huis. Wel per fiets overgins

  • 06 December 2015 - 13:58

    Gijs Van Soest :

    Hoi Marcel , wat wer 'n sjoën verslaag . Steeds wer spannend was ze now wer belaefs hees . Het geit dich nog steeds good aaf , veul succes op dien verdere reis en ich weit neet of d'r nog ein verslaag kumt vur de Kerst en angers bej deze , fijne Kerstdagen en enne gooie roeits nao 2016 . Het geit dich good , groetjes al wer vanoet 'n Sjoën Helje Dôrp .

  • 23 December 2015 - 10:44

    Anja Bos:

    hi Marcel, Wishing you a very Merry Christmas and a Happy New Year! Anja

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Mexico, Oaxaca de Juárez

Panamerican Biking

Ik heb altijd gefantaseerd dat het geweldig moest zijn om de Amerika’s door te reizen: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie.
Ik ben u 52, een mooie leeftijd om jongensdromen nog te verwezenlijken dus van mei 2012 t/m dec 2013 ga ik een fietsreis maken van Alaska (Fairbanks) tot het uiterste zuiden van Chili (Ushuaia).
Het plan:
De route die ik wil doen gaat grotendeels over de PanAmerican Highway. De start is eind mei 2012 in Alaska en via Canada (juni/juli met o.a. de parken Jasper/Banff) terug in de US langs de westkust (San Francisco, Los Angeles). In de herfst dan via Route 66 naar de Grand Canyon en daarna via Mexico door Midden Amerika naar Panama. In het voorjaar 2013 moet ik dan ergens in Ecuador verdergaan met gedeelte door Zuid Amerika eindigend in Patagonie en Vuurland.
Er is ook wel aardig wat voorbereiding aan vooraf gegaan. Allereerst een goede fiets (Koga Myata met riemaandrijving en Rohloff naaf, natuurlijk van de Vakantiefietser) en kampeer/reisspullen. Ondanks dat ik zoveel mogelijk heb bespaard kom ik op 32..35 kg bagage, incl. de fiets betekent dat ik over de 50 kg ga meeslepen. Voor diegenen die ook zoiets willen doen, veel informatie hiervoor vind je in het boekje ‘de Wereldfietser’ van Eric Schuit.
Een generale repetitie is ook aan te raden, die heb ik in april door Toscane gedaan, een week langs Pisa, Lucca, Volterra, San Gimignano en Siena met afstanden rond de 65 km. Heel mooi en erg nuttig, zo was mijn superlichte slaapzakje in Italie al veel te koud en iedere avond 2 flessen wijn is ook geen aanrader voor sportieve prestaties, hoewel erg gezellig.
De globale route is in totaal ongeveer 30.000 km, om dat te halen is de planning om ongeveer 100 km per dag te doen, met 1..2 daagjes vrij in de week. Zo niet, zijn er nog altijd bussen en treinen ;-)

Recente Reisverslagen:

26 Augustus 2016

Foto's Ecuador zomer 2016

11 Augustus 2016

Terug in Ecuador, en je gelooft ’t niet….

31 Mei 2016

In Ecuador zie ik het even niet meer zitten

20 Mei 2016

Foto's Colombia mei 2016

19 Mei 2016

Verdwenen drugsbaronnen en flinke bergen
Marcel

Ieder heeft zijn dromen, de mijne is om Amerika door te trekken: weidse landschappen, bossen, meren en canyons, zonovergoten eindeloze golvende wegen en ineens een Harley kroeg op een verlaten weg , maar ook de fascinerende vergane culturen in Midden en Zuid Amerika en de gletsjers en natuurgebieden in Patagonie. In 2012 heb ik al eens een sabbatical genomen om deze Panamerican route te gaan fietsen. Destijds vanaf Fairbanks (Alaska) via Canada door de prachtige Rocky Mountains naar Vancouver en langs de fantastisch mooie US Westcoast richting Californie. Helaas ben ik toen na 2 maanden en 5000km in Oregon van m´n fiets gereden. Dus nu in 2015 is het tijd voor een herkansing :-) In mei heb ik m´n baan opgezegd om 1,5 jaar op m´n gemak van Alaska naar Vuurland te fietsen. Start is midden juni vanuit Deadhorse in het noorden van Alaska, het gedeelte door Alaska naar Anchorage had ik nog niet gedaan en wordt een leuke en waarschijnlijk eenzame uitdaging, honderden kilometers onbewoonde wereld afgezien van wat elanden en beren. Vanaf Anchorage (Whittier) dan in juli een korte zee-cruise naar Vancouver (Canada heb ik 2012 al in stromende regen gefietst, dat hoeft niet meer zo nodig). Vandaar de Panamerican route weer oppakken langs de heerlijke Westcoast (San Francisco, Los Angeles) en via Route 66 en Texas of via de Baja California naar Mexico. Nog niet in detail gepland maar in grote lijnen volgen dan Midden Amerika, Columbia, Equador, Peru en Bolivia, Chili/Argentina en uiteindelijk de finish in Ushuaia (Vuurland). Tijdens de voorbereidingen kwam ik via Jellie nog in contact met Leontien van Moorsel. Ze gaf een indrukwekkende presentatie hoe ze de tour de France destijds heeft gewonnen met als eten enkel wat blikken bonen. Een formidabel prestatie dat veel zegt over haar doorzettingsvermogen en talent, maar aan de andere kant, ze kon er niet van genieten omdat ze dus anorexia had. Dat heeft ze overwonnen en daarna heeft ze zich belangeloos en met veel energie ingezet om jongeren met anorexia (een onderschat probleem) te begeleiden en het ook te overwinnen. Leontien, haar man (Michael van Zijlaard) en de medewerkers verrichten hiermee fantastisch werk bij de stichting LeontienHuis (http://www.leontienhuis.nl/) Waarom zeg ik dit, omdat we aan de praat kwamen over m’n reis en ze mij met een fantastische set wielerkleding hebben gesponsord. Bij deze dus een vermelding van http://www.leontienhuis.nl/ kijk eens op de site en beter nog, doneer aan dit goede doel.

Actief sinds 22 Mei 2012
Verslag gelezen: 1290
Totaal aantal bezoekers 234157

Voorgaande reizen:

24 Mei 2012 - 23 December 2013

Panamerican Biking

Landen bezocht: