Tussen stranden en woestijnen

Vannacht op m’n matje aan het strand geslapen en ik word ‘s ochtends wakker omdat er een coyote aan mijn tenen zit te snuffelen. Alex had me al gewaarschuwd om schoenen/sandalen niet buiten te laten omdat ze dol zijn op de geur en ermee vandoor gaan. Skip vertelde later dat hij eerder al twee coyotes rond om me heen had gezien. Mijn Teva’s en voeten stinken als een kudde geiten dus dat is geen wonder. Eerst maar eens lekker zwemmen om eens op te frissen. Molly vertelt wel dat ik schuifelend moet lopen om niet op een pijlstaartrog te gaan staan die in het zand verscholen zitten, hun prik is giftig en dat wordt dan dagen stilzitten. Godallemachtig hier moet je wel blijven uitkijken zeg. Het avondeten kan gelukkig zonder gevaren in het restaurant van Alfonsina’s, de familie die de andere helft van de baai bezit. Vroeger waren mijn campingeigenaar (de grootste tomatenboer van Amerika blijkbaar) en die van Alfonsina vrienden maar dat is sterk bekoeld en nu hebben ze ieder een eigen strand, eigen toegangsweg en eigen vliegtuigbaan.
Het strand van Gonzaga Bay is paradijselijk dus ik blijf nog een extra dagje relaxen, zwemmen en biertjes drinken met Skip en Molly. De twee oudjes zijn heel erg bezorgd om me. Midden op de dag met de zon en hitte door het onverharde stuk te fietsen, vinden ze veel te gevaarlijk. Ze stellen voor dat ik ’s avonds/’s nachts ga, het is immers volle maan en als die weg is dan ergens in de woestijn gaan kamperen. Daar dan wel oppassen voor de coyotes, ratelslangen en schorpioenen. Yeah right, lijkt me een stuk veiliger. Maar wel spannend, dus om 4 uur in ‘s middags de fiets op de bergen in. Het onverharde stuk blijkt inderdaad niet makkelijk: scherpe stenen, mul zand en flinke stijgingen. Gek genoeg verassend goed te doen nu de zon weg is. Na zonsondergang kom ik bij enige huis onderweg: Coco’s Corner. Hier woont Coco, een oudere man, die in loop van de jaren zijn benen heeft verloren maar desondanks dit huis (en alle circus aan versieringen eromheen) zelf heeft opgebouwd. Een unieke kerel, type Jeu Absil in het kwadraat. Ik moet er paar biertjes drinken en blijven slapen in zijn pickup truck achter het huis. Heel apart allemaal.
(25 Sept Afstand: 45 km Hoogte: 500 m)
‘s Morgens vroeg bij de koffie laat hij mij z’n gastenboek tekenen, honderden passanten uit allerlei windstreken gingen me voor. En ik moet zijn collectie BH’s en slipjes in de veranda bewonderen. Een indrukwekkende collectie voor een man zonder benen en hij houdt wel van grote maten zag ik.
Nog 25 km over het onverharde ontbrekende stuk snelweg klimmen voordat Ruta 1 opduikt. Daar steekt een flinke tegenwind op, dat is in de volle zon vermoeiender dan de onverharde weg van vanochtend. Na 72 km in Punta Prieta heb ik het al helemaal gehad. Er is geen camping of hotel maar na wat vragen kan ik naast een cafeetje onder een boom in de schaduw m’n tentje opzetten. ’s Avonds nog even met Juan van het cafe gekletst die alleen Spaans spreekt maar in grote lijnen begrijp ik al waar het over gaat. En z’n burritos zijn heerlijk.
(26 Sept Afstand: 72 km Hoogte: 330 m)
Gelukkig is de wind de dag erna een beetje gedraaid. Hij komt nu vanaf de zee en brengt een ietsiepietse verkoeling wat het meteen een stuk makkelijker maakt. Het grootste deel gaat door een vlakke woestijn zoals je in de Lucky Luke verhalen ziet: cactussen, zand en bergen aan de horizon. De eindbestemming is Guerrero Negro, een stoffig stadje aan de rand van een baai waar in November de walvissen vanuit Noord Amerika komen overwinteren. Alleen nu dus nog niet, dus geen toeristen en alleen Mexicanen die als grootste vertier op zondag het op en neer rijden van hoofdstraat schijnen te hebben. Een prima en goed betaalbaar hotel (San Ignacio) is snel gevonden.
(27 Sept Afstand: 135 km Hoogte: 550 m)
Het tempo zit er nu lekker in, de wind staat zowaar een beetje in de rug en dat mag ook wel want de volgende dag gaat door de bloedhete Vizcaino woestijn richting San Ignacio. Dat was het afzien wel waard want het is een wondermooi plaatsje. Ooit gesticht door de missionarissen die rond 1700 overal in de Baja de “Missions” hebben opgericht om het land te kerstenen en de inwoners aan de Spaanse staat te onderwerpen. Het ligt midden in een onwaarschijnlijke oasis in deze droge Baja, overal palmen en groen om je heen. In het centrum van het dorp staat de eeuwenoude Mission kerk voor een idyllisch pleintje met gigantische loofbomen. Na wat vragen vind ik vlakbij een superdeluxe hotel (La Huerta) met een prachtige kamer voor maar 550$ (nog geen 30€). En om dat te vieren eet ik op het idyllisch pleintje onder de bomen bij de ondergaande zon op het terras van een prima restaurant heerlijke tacos. Wat een leven.
(28 Sept Afstand: 148 km Hoogte: 300 m)
Van dit hotel wil ik wat langer genieten, en slaap lekker uit ook al wordt dat straks door de volle zon knuren. De rit naar Santa Rosalita blijkt inderdaad een lijdensweg door de zon, hete woestijn en opengebroken stukken weg. Het plaatsje zelf ligt aan de baai en heeft karakteristieke huisjes in allerlei kleuren in Franse stijl. Het is druk en dat komt vooral omdat hier het uitgaansleven ook nogal losse (Franse) zeden lijkt te kennen. Mijn gewenste hotel is vol en ik word verwezen naar hotel Seiz. Alvast een waarschuwing, ga hier nooooit een kamer boeken. Een man op de straat (Pepe) meent me te moeten helpen en biedt ongevraagd al kamers en prijzen aan voordat hij Jorge de eigenaar belt (waar Pepe later dan wel 50Pesos voor wil hebben). Met Jorge onderhandel ik en breng de prijs omlaag onder de voorwaarde dat er een airco inzit want het is nu bloedheet. De airco in de kamer 1 (goor klein hok) werkt natuurlijk niet. Ook niet als Jorge er een uur aan blijft prutsen onder gevaar van eigen leven als ik de bedrading zo zie. Na lang soebatten (vooral over de prijs, waar ik niet toegeef) krijg ik een iets grotere, net zo’n gore kamer zonder raam, maar wel met een werkende (zeg maar loeiende) airco en een ventilator die nog meer herrie maakt. Als de man weg is probeer ik die uit te zetten want in die herrie is niet te slapen. Hij kan blijkbaar niet uit, impulsief houd ik 2 losse draden aan het ding tegen elkaar en alle elektriciteit in het hele ‘hotel’ valt plots uit. Oeps. Het hele blok in rep en roer en iedereen roept door elkaar. Ik weet van niets. Na enige tijd vindt Pepe een zekering/riedel die kan worden omgezet en alles werkt weer. Even. Want iedere 5 minuten valt nu de stroom uit, blijkbaar heb ik iets goed vernaggeld. Onschuldig vraag ik Jorge nog of die kapotte airco op kamer 1 niet de schuld is, haha. Het lijkt me intussen tijd om even te verdwijnen en ik haal wat eten en wat nodige boutjes voor mijn fiets, in een obscuur winkeltje met echt alleen bouten en moeren. Mazzel hebben.
Teruggekomen zijn 3 elektriciens bezig alles aan het controleren onder grote belangstelling van de hele straat lijkt het wel. Pepe vraagt me ondertussen of ik een ‘dame’ zoek, hij kan wel wat regelen. Blijkbaar heeft hij een ‘sport’-bar verderop in de straat. De ritselaar. Als ik ga slapen blijkt de elektro nog steeds iedere 5 minuten te haperen maar ik heb m’n zaklampje en ben morgen vroeg toch weer weg. In ieder geval is de ventilator nu helemaal stil, heeft het avontuur blijkbaar niet overleefd.
(29 Sept Afstand: 78 km Hoogte: 650 m)
Ik ben blij volgende dag het kippenhok te kunnen verlaten. Het is weer bloed en bloedheet vandaag, maar och wat is nieuw? De route wordt wel steeds mooier en groener hoe dichter ik bij de eindbestemming (Mulege) kom. Mulege is ook een ‘Mission’ plaatsje gesticht rond alweer een oase (ja die priesters wisten wel waar ze moesten zijn). Een alleraardigst rustig plaatsje met buiten het dorp een oud klooster annex Mission kerk, vlak langs de palmbomen en rivier.
Bij het hotel (ook Mulege, erg origineel) weet ik wat af te dingen voor deze arme fietser en de kamers zijn gelukkig schoon en lekker koel. Prima uitvalsbasis om het plaatsje en klooster eens te bezichtigen.
(30 Sept Afstand: 63 km Hoogte: 310 m)
De afstand naar de volgende plaats is me wat te ver en ik wil eens langs het strand kamperen na al die hotels. De eerste baai met camping is wonderschoon boven vanaf de bergen gezien maar al naar 15 km, wel wat snel. Verderop bij camping Buenaventura (van 2 Amerikanen) is ook een prima plaatsje. Verlaten strandje, parasolletje en diep blauwe zee. Prima. Jammer dat er’s avonds ineens muggen opduiken, buiten slapen lijkt me niks dus de tent opgezet. Daarbinnen is het echter verstikkend heet en ik drijf bijna van het slaapmatje dus de rits maar even opengezet voor een briesje, en zoals blijkt, ook voor een kolonie muskieten en miniscuul kleine, maar heftig bijtende vliegen of muggen. Niet veel mee opgeschoten dus.
(1 Okt Afstand: 43 km Hoogte: 360 m)
Na een ultrakorte nachtrust op pad naar Loreto langs de kust van Bahia Concepcion. Het is zowaar een beetje bewolkt en dat voelt direct 10..15 graden koeler aan en fietst een stuk lekkerder. Een heerlijk tochtje met wat klimmetjes die een mooi uitzicht op een vrij groene (nou ja voor deze streek) vallei geven waar ik zowaar een keer landbouwgrond zie. Loreto zelf is een wat grotere stad die het vooral van toerisme moet hebben als ik de vele hotels, cafeetjes en de wandelboulevard midden door de stad zo zie. Helaas zijn er erg weinig toeristen te bekennen en oogt het stadje daardoor wat doods en afgeleefd. Ik hoor later dat hier verschillende jaren geleden een aantal druggerelateerde moorden zijn geweest wat de Amerikanen heeft afgeschrikt. Alhoewel dat wel werd verteld door Al, een super-rechtse 68 jarige Texaan die alle immigranten maar niks vindt en Donald Trump geweldig. En dan durf ik niet te herhalen wat hij over Obama en vluchtelingen kwijt wou, Hitler zou er een kleur van krijgen. Veel te lang gekletst met die eikel. Hij was trouwens het enige minpuntje op een fantastische camping (Rivera del Mar) hier. Midden in de stad en een paar honderd meter van het strand. De camping is bijna verlaten, schoon, met WIFI en een overdekte patio voor mij alleen waar ik lekker kan koken, lezen en uitrusten. Hier blijf ik nog een paar daagjes. Dat blijkt ook maar goed ook. Daags erna steekt een enorme wind op en komt een orkaan over het over het weggedeelte waar ik had moeten fietsen, wind tegen ook nog. Die geplande route is trouwens al uitdagend genoeg, 165 km en een mega klim aan het begin. Morgen maar op tijd opstaan.
(2 Okt Afstand: 98 km Hoogte: 790 m Totaal 6483 km)